Taxman

Dromen wat ik wil

2007-10-21T16:18:19Z

Ik doe mijn ogen dicht
Laat mijn gedachten aan je gaan
Zo zie ik je bijna weer
In al je schoonheid voor me staan
Het parelen van je tanden
Het golven van je haar
Bijna ben je bij me en ik denk
Was dat maar waar

Ik kan je fantaseren
Ik kan je dromen wat ik wil
Maar ik krijg mijn verlangen
Naar jou daarmee toch niet stil
Was het maar niet over
Was het maar niet voorbij
Dat het allemaal nog gebeuren gaat
Tussen jou en mij

Was dat maar waar
Was dat maar waar
Was dat maar waar

Tussen droom en werkelijkheid
Is het ongelijk verdeeld
Nauwelijks te geloven
Wat een mens zich niet verbeeldt
We hebben het geprobeerd
We hebben er alles aan gedaan
We wilden het wel anders
Maar zo is het niet gegaan

Was dat maar waar
Was jij hier maar
Was dat maar waar

Huub van der Lubbe

Recycled: Dat bedoel ik

2007-10-09T08:21:39Z

Er zijn echt een boel dingen die we leren maar niet kunnen afleren. En nee, ik heb het dan niet over de cliche's. Die kunnen we best afleren. We kunnen best stoppen met iedereen te feliciteren op verjaardagen ook al is er maar 1 iemand jarig. Of met het zo snel mogelijk een arm om iemands schouder heen slaan zodat je niet alleen op de foto komt. Die bedoel ik niet. Ik bedoel ook niet gewoontes. Als je aan een roker vraagt of ie de andere kant op wil blazen, dat ie altijd nog 1 keer in je gezicht blaast. Of je haar naar achteren gooien als je weer boven water komt gezwommen. Dat bedoel ik allemaal niet. Ik bedoel dingen die je niet tegen kan houden. En nee, dan bedoel ik niet dwangmatige dingen als dat je altijd nog even moet plassen na het tandenpoetsen ookal hoef je niet. Of dat je op straat tussen de lijntjes moet lopen in het ritme van de muziek in je oren. Wat ik bedoel is de dingen waarvan je hebt geleerd, en het de volgende keer anders wilt doen, en het gewoon nog een keer doet. Zoals je kutvoelen om een meisje..

Stifler

Gerookt

2007-09-09T11:36:20Z

"Pardon meneer, vind u het erg om u sigaret even uit te doen of in ieder geval even de andere kant op te blazen, ik zit namelijk te eten en ik vind dat onsmakelijk en u mag hier trouwens niet eens roken.." Een korte preek maar ik voelde me standvastig en volledig in m'n recht. De man keek om zich heen om te zien waar het vandaan kwam en richtte zijn ogen en rook naar het kleine blonde mannetje met z'n tosti. Ik zag hem denken, hoe ie moest reageren. Ik voelde me sterk. Rustig maakte de man overwegingen in z'n hoofd, "hij heeft gelijk, maar is wel brutaal, ik mag toch zelf weten dat ik rook, wat een zeikerd" enzovoort. Zo'n halve minuut was het stil totdat de man de beslissing nam terug te preken: "Moet jij eens goed luisteren, 'jochie', als je last hebt van m'n gerook dan moet je maar ergens anders heengaan, ik mag toch lekker zelf weten als ik rook, je eet maar ergens anders.." Hij neemt een diepe hijs van z'n nu nog maar halve sigaret en blaast het in m'n gezicht. En toen besloot ik niet meer te luisteren en inderdaad weg te lopen. Ik voelde me niet meer sterk of in m'n recht. M'n tosti was ondertussen koud geworden. De volgende keer weet ik wel beter. Ik hou m'n mond wel. Ik zeik wel niet zo.

Benauwd

2007-08-22T18:33:53Z

Net zag ik een hond lopen, met z'n baas, en de hond droeg de riem in z'n kwijlerige bek en liep een meter achter zijn baas. Beide zagen ze er moe en bedrukt uit. Alsof ze net ruzie hadden gehad ofzo. Alsof het een oud getrouwd stel was waar elke vorm van gezelligheid en genegenheid eruit was maar die nog wel elke avond een wandelingetje gaan maken. Het stel wat s'morgens om de spiegel in de badkamer vecht en s'avonds voor de afstandsbediening. Ze slapen met de rug naar elkaar onder een perfect opgemaakt bed naast de stoffige nachtkastjes waarin hij zijn vieze boekjes heeft verstopt, naast de klerenkast waarin zij de wehkamp bezorger heeft verstopt. Het is niet spannend meer, het is normaal geworden. Elke dag hetzelfde broodje kaas is geen routine meer maar sleur. Steeds maar dat gestreef maar naar traditie en regelmaat, en vooral openheid en eerlijkheid. Dan is het straks niet interessant meer.
Ik wil wel met je gaan wandelen maar dan moet je zelf je riem dragen..

Stifler

Roze bril

2007-07-04T12:44:18Z

Zoetsappig wordt je ervan. Melancholisch, dromerig. Verliefd zijn is een begrip wat je helemaal ondersteboven neerzet. En ik sta nu zeker op m'n hoofd. Positief gek wordt ik ervan. Ik kan me niet concentreren, ik heb teveel energie. En ondanks het verschrikkelijke weer en de ongelooflijke schooldrukte en grote heimwee ga ik nog met een glimlach elke avond slapen. Ze is geweldig, super. Heel erg verliefd ben ik, ik wordt er zoetsappig van..

Zo ook dit stukje..

Stifler

Laatste loodjes

2007-06-21T14:25:09Z

Kan ik gewoon niet tegen. En het is ook gewoon niet normaal. En ik kan je vertellen dat ik er niet aan mee doe. Zo stom vind ik het en ik kan ook slecht begrijpen waarom mensen dat doen. Ik kan er erg chagarijnig en boos van worden. Ik vind het gewoon niet kunnen, niet verantwoord. Hoe kom je er op om dat te doen? Slaat echt nergens op, hoor. Ik kan dan toch ook lichtelijk toegeven er geirriteerd van te worden. Ergens begrijp ik een beetje. Je bent gestresst en druk en dan gaat het vanzelf. Maar is dat dan echt het antwoord? Nee daar kan ik echt niet tegen en ik spreek het dan ook aan met een theoretisch onderbouwde "sjonge, jonge." Ik word er gek van, vertel ik je. Er moet maar eens een einde eraan komen.

Kunnen jullie niet eens ophouden met dat geklaag?

Stifler

Aan de beurt

2007-06-17T15:42:50Z

Je wist toch van m'n dubbele persoonlijkheid?(PERSOONLIJKHEID)
Ik dacht dat ik dat had verteld..(VERTELD)
Dat moet een enorme afknapper zijn (ZIJN)
Dat is niet makkelijk kan ik je vertellen (VERTELLEN)
En frustrerend bovendien (BOVENDIEN)
Die echo in m'n hoofd (HOOFD)
Dan wil hij aan de beurt zijn (ZIJN)
Doet ie om me te irriteren (IRRITEREN *grinnik*)

Stranger than..

2007-05-27T18:03:26Z

"Nooit meer naar huis" klinkt er door de gouden kooi. Vreemdgaan is nu opeens een verleiding in Temptation island. De wereld draait maar door en wanneer de kat van huis is dansen de sterren op het ijs..
Realiteit viert hoogtij, is fictie nog interessant?

Pompoen

2007-05-20T17:33:21Z

"Volgende!" klinkt er door het chocolade loket van het marsepijne NS station. Assepoester keek nog eens op haar nummertje en zag dat zij aan de beurt was. Hinkend op haar ene schoen terwijl ze haar best doet niet over haar jurk te struikelen strompeld ze naar de balie. "Kan ik u helpen?" vraagt de mevrouw met het Rode kapje die verbaasd kijkt naar het doorgefeeste meisje met een jurk van vodden en lappen die zegt: "Sorry dat ik u zo na 12en lastig kom vallen, maar ik heb een kaartje voor de trein nodig.."

Lentekriebels

2007-04-19T18:42:11Z

Spotlight

Seeminglessly blending on colourful
You may be a night of invisible
See clearly not understandable
Can't seem to grasp but let go

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Do you notice the spotlight?

Prettily gazing along hopeful
You may be the day of being able
See believable or of a fable
Can't seem to grasp or sit still

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Can I walk the spotlight?

Don't wanna put out that fire
Think about the ensemble
I'll put oil on desire
Oh beaming colourful spotlight
You're in trouble

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Do you notice the spotlight?

Het bloed onder m'n nagels

2007-04-03T16:13:40Z

Daar was je weer vannacht. Ontwaakt uit je winterslaap. Een aantal seizoenen heb je even uitgerust en nagedacht over nieuwe strategieën om mijn nacht te terroriseren. Je bent subtieler geworden en slimmer. Ik lijk machteloos en zo zal je me de zomer weer slapeloze nachten en bultvolle dagen bezorgen. Het begint altijd bij dat ik je eerst langs mijn tv zie vliegen terwijl ik al bijna slaap en altijd nog even een paar keer langs de kanalen zap. Te moe om op de staan en je tegen m'n tv dood te drukken blijf ik onverstandig liggen en sluit langzaam m'n ogen. Dit is het moment waar jij besluit om steeds dichter bij te gaan vliegen. Bloed wat stolt is natuurlijk lekkerder en de beste manier om het bloed onder iemands nagels vandaan te halen is door te irriteren op de subtiele manier waarin in jullie vast examen hebben gedaan. Je vliegt langs mijn oren, eerst heel zachtjes en dan opeens keihard. Ik schrik meteen wakker en grijp naar het knopje van het lampje naast m'n bed. Je zal niet van me winnen en nu je vast nog dicht langs m'n oor vloog kon je niet ver genoeg zijn om je te laten eindigen tussen een boek en de muur. Maar mijn ogen moeten zich nog aanpassen aan het licht en uit onmacht sluit ik mijn ogen weer. Op dit moment vind je snel een vluchtroute naar een onvindbare plek. Zodra mijn ogen waren gewend loop ik met mijn favoriete boek in mijn hand rondjes door de kamer op zoek naar een stipje op de muur. Ik kon je niet vinden. Je moest nog ergens in mijn kleine kamertje zijn want de deur en het raam zat dicht. Ik kan het raam open doen in de hoop dat je wegvliegt, of ik doe de deur open en op de overloop een lamp aan. Maar jullie zijn slimmer geworden met de jaren en zullen niet vallen voor deze truc. Toen had ik een idee. Ik ga op bed liggen in alleen mijn boxershort in de hoop dat je op het homp vlees dat er op de dekens ligt afkomt en ik je kan betrappen. Ondertussen ben ik al klaarwakker en zit ik vol boze adrenaline en wacht ongeduldig bovenop mijn dekens waar ik het toch een beetje koud begin te krijgen. Ik kruip snel weer onder de dekens en staak hierbij het nachtelijke veldslag en doe m'n lampje weer uit. Na een tijdje word ik weer rustig en kan ik de slaap weer vatten maar vlak voordat ik daadwerkelijk in slaap val hoor ik je weer hard langs m'n oor zoemen..

Zo duurt de nacht nog lang en zo ook je leven, maar ik zal een keer winnen.

Stifler

Opgesomd..

2007-04-01T19:05:22Z

Ondersteboven, binnenstebuiten, achterstevoren, van een andere kant bekeken, anders begrepen, op z'n kop, andersom, omgekeerd, verkeerd, scheef, recht, van voor, van achter, van links, naar rechts, uitgerekt, verkleind, perfect, vertekend beeld gekregen, te vroeg, afstotelijk, getimed, geimproviseerd, het ergste, het valt wel mee, bespeeld, kapot, nog steeds niet af, op je intuïtie afgegaan..

En nou nog niet tevreden?!

Stifler

Klein gebaar

2007-03-27T16:39:53Z

"Doet u niet mee met het spelletje meneer?" vraag ik de voorovergebogen meneer op de stoel aan de tafel waar ik besloot met de groep een spelletje te gaan doen. De meneer weigert voor de zoveelste keer en besluit zijn dagelijkse bezigheid van zitten en vooruit kijken als een soort van protest voort te zetten. De bezigheid die ik nu juist wilde tegenaan met deze groep. De groep van mijn stage. De man bekijkt alles vanuit zijn ooghoeken neerbuigend toe. Zo onaardig tegen z'n medebewoners. Hij wil er niks mee te maken hebben. Hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. Ook ik bekijk wat vanuit mijn ooghoeken. Hoe ik zie dat de man ongelukkig is. Ik zie hem in een groep van steeds verder oplevende mensen zitten en het lijkt hem niet goed te doen. Het is wat rustig in de huiskamer en de plek tegenover hem is vrij. "Hoe gaat het met u?" vraag ik hem terwijl ik mijn stoel naar hem toe schuif en het plantje tussen ons weg haal. De man kijkt verbaasd op en besluit te antwoorden met "gewoon goed, normaal." Ik buig voorover, een wenkbrauw omhoog en zeg "ik geloof u niet" Hij laat betrapt z'n hoofd voorover vallen en zegt "ja, ik heb dingen die ik moet oplossen, daar denk ik over na." De eerste knop was om en ik zei "en vanaf nu doet u dat niet alleen." Het gesprek was geopend met een glimlach. Hij deelde alles met me en het gesprek raakte elk vlak wat hij kwijt wilde. De meneer zag ik opleven zoals ik dat de andere bewoners van de nieuwe huiskamer had zien doen. Hij lachde en huilde en voelde zich begrepen. Hij vertelde me over vroeger, zijn leven als econoom in hard en nieren. Gepassioneerd praatte hij over het runnen van de wasserette waar de koningin nog wel eens haar kleding liet wassen. Over hoe hij het mist met een bedrijf aan de gang te zijn, met cijfers en mensen en vooral tijd. Hij vertelde over zijn leven nu met teveel tijd en geen werk. "Ik wil aan het werk" zei ie steeds en dat kon ik zo goed aan hem zien. En nee, dan wil je niet meedoen aan kinderachtige spelletjes. "Ik ben niet dom" zegt ie dan. Ik merkte dat hij goed doorhad dat hij dementeert en aan het veranderden is. Hij verwoorde het heel mooi als dat er geen verschil meer was tussen s'ochtends en s'avonds, allebei helemaal leeg. Het gesprek was heel openhartig en aan het einde van het lange gesprek gaf hij me een hele officiele hand die ik zo bij hem vond passen. Ongeveer zo'n anderhalf uur later kwam hij naar de keuken toe gelopen. Eindelijk uit zichzelf uit z'n stoel gekomen. Hij kwam ons hartelijk bedanken voor het lekkere eten die hij had gekregen. Heel officieel en dus karakteristiek en met een grote glimlach. 2 weken daarna toen ik weer op mijn stage kwam merkte ik dat dit enorm gegroeid was. Uit zichzelf helpt hij mee met de kleine dingetjes en dat doet hem stralen. Bezig met wat er om hem heen gebeurt en steeds meer in gesprek met z'n medebewoners met zijn vriendelijke glimlach. Hij is zo blij dat hij een andere meneer eten mag voeren omdat die het zelf niet kan.

Kleine gebaren maar wat een enorme doorbraak

Stifler

Oplichting

2007-03-13T19:47:55Z

Is het niet raar dat een dagje zon gelijk zoveel duidelijk maakt? Alsof de zon letterlijk alles belicht. Of misschien heeft het eigenlijk gewoon te maken dat je van de zon niet lui wordt. En dan komen gelijk de gemiste kriebels in je buik en aan alle vrolijke(re) gezichten op straat zie je dat je niet de enige bent. Nee, we delen met z'n allen iets, een shirt, vest of jas minder. Kan ik nu dan eindelijk stof laten komen op m'n sjaal en handschoenen? Ik ben belicht, verlicht en een winterdepressie lichter. Jammer dat de verse aardbeien nog niet in de winkel liggen.

Lekker?

2007-03-07T20:22:56Z

Wat een heerlijke vrijheid heb je. 'Lekker' vrijgezel. Geen gezeur, niet vastzitten en vooral 'lekker' achter de vrouwen aan kunnen. 'Vrijgezellig' noemen sommige mensen het. Je hoeft je 'lekker' niet in te houden bij het uitgaan en je hebt 'lekker' tijd over. 'Lekker' geen moeilijke ontmoetingen met schoonouders. Je hoeft 'lekker' geen kadootjes te kopen. Je hoeft 'lekker' geen quality time te spenderen samen leuke romantische dingetjes te doen. 'Lekker' weg van de drama die relaties met zich meebrengt. Maar misschien vind ik die drama juist wel leuk.. Misschien vind ik romantiek wel leuker dan achter de vrouwen aan.. 'Lekker' vrijgezel vind ik eigenlijk helemaal niet zo 'lekker'...

Een stoel en schuif aan

2007-03-05T19:58:15Z

Een stoel en schuif aan

Andersom wordt gekeken
Heen en weer rekent erop
De uitkomst blijkt onverwacht
Maar toekomst is altijd nieuws
Zo wilde je het alleen niet
Gisteren zonder zonnebril
Nu zo negatief genieten

Duidelijk lijkt het bekeken
Rode draad is nog verschillig
Maar tegen kolossaal groen en blauw
Blijf je onwillig in rauw
Verschuil maar achter grijs
Omgekeerd wordt er niet gekeken
Eenzaam maar niet alleen

Een stoel en schuif aan

Stifler

Zondaggevoel

2007-02-11T16:22:59Z

Het ultieme zondaggevoel is niet uitslapen. Ook niet de hele dag in je pyjama lopen. Het ultieme zondaggevoel komt niet voort uit het veranderen van ontbijt in brunch met lekkere eitjes en salades. Ook het zonnetje wat door de gordijnen glipt waarvan je rustig wakker wordt in plaats van de schreeuwende wekker terwijl het nog donker is, geeft niet het ultieme zondag gevoel. Als je denkt dat het ultieme zondaggevoel komt door een wandeling door het park met de hond, dan heb je compleet ongelijk. Ook die lekkere lange douche s'middags, of uren in bad met een boekje, is niet wat ik bedoel met het ultieme zondaggevoel. Of van gaan klussen aan het huis, hier en daar nog iets ophangen wat je al maanden geleden had gekocht of eindelijk eens de grote schoonmaak door je kamer, zou je denken dat dat het ultieme zondaggevoel zou geven. Maar dat is niet waar. Zelfs de kater die je hebt opgelopen van een avondje stappen komt ook niet bij het ultieme zondaggevoel. Nee al die dingen geven niet het ultieme zondaggevoel..
..als je bedenkt dat het morgen weer maandag is.

Dat bedoel ik

2007-02-04T20:06:31Z

1001 gedachten nachten

2007-01-21T13:50:41Z

Heb jij dat ook dat als je op een stilstaande roltrap loopt, je nog steeds denkt dat ie draait? Spierpijn van het denken. Om je heen gebeuren duizenden dingen en ik kies steeds hetgeen wat de rest besluit niet te zien. En hoe kijk ik er dan na? Met een roze bril zie ik een man gelukkig zijn hond uitlaten. Met de zonnebril het chagarijnige gezicht van de Bart Smit medewerkster. Hoor je in een speelgoedzaak niet een vrolijk mens te zijn? Of is dat juist de reden dat ze zo chagarijnig kijkt? Misschien heeft ze honger, is ze moe.. Ze verkopen de raarste dingen. Kleine pennen met een veer aan het eind die kan trillen of een kussen dat kan lachen. Welke fabriek zou dit maken en hoe zou die machine eruit zien? Dat lijkt me saai werk, in een fabriek achter de lopende band dezelfde beweging uitvoeren. Het Charlie Chaplin idee zeg maar. Dat je aan het einde van de dag alleen die beweging nog kan doen, of juis niet? Net als politie mensen snachts wakker schrikken en "koffie" roepen. Ik ben snachts vaak wakker, ik lig te piekeren maar geen idee waarover. Waar zal dat woord bedacht zijn? Piek-eren, dan moet ik denken aan zo'n springstok. Mam, ik ga even piekeren buiten met m'n nieuwe piek. Nee ik lig te malen. Vele malen. Eigenlijk elke avond wel. Wakker worden uit een droom die best leuk was maar veel te vreemd. Heb je dat wel eens dat je opeens tijdens je droom denkt: dit is echt een vreemde droom? Of dat je wakker wordt en geen idee hebt of het een droom was of dat het echt is gebeurd. Of andersom natuurlijk. En dan is het weer licht. Zouden straatlantaarns sensoren hebben waardoor ze aangaan zodra het donker wordt? Of zit er een timer in, om 6 uur ofzo. Of zet iemand ze aan vanuit een 1 of ander kamertje met een grote groene knop. "Zet jij de lantaarns van het hele land eens even aan, nee! niet die rode!" Of zou dat geregeld zijn per gemeente, of provincie? Wat een geweldige baan heb je dan. Net als dat er iemand moet zijn die de hele dag een camera in de gouden kooi moet bedienen met je kopje koffie voor je. Lekker de hele dag die ruzies kijken. Of je hebt ondertussen gewoon zelf tv aanstaan. Voor de duizendste keer pokémon zitten kijken. En niet weten of je een nieuwe aflevering kijkt omdat ze allemaal op elkaar lijken. Wist je dat er in de hele serie maar 1 aflevering is waar team rocket niet voorkomt en er weer vandoor vliegt? Jawel, de eerste. Dat is toch erg, dat als je niks nieuws kan verzinnen je gewoon steeds hetzelfde doet? Misschien is dat net zo als bij hardcore en trance muziek, allemaal precies hetzelfde. Volgens mij is er in muziek nu gewoon alles uitgevonden en daarom pakken ze oude liedjes en zetten ze er een beat achter. Lekker makkelijk geld verdienen toch? En wat fantaseer ik steeds als ik met een staatslot op teletekst wacht op de pagina met mijn eindcijfer. Geld maakt niet gelukkig maar volgens mij is Oprah aardig gelukkig. Bill Gates weet ik niet want die zie ik nooit. Ik dacht dat miljardairs graag met hun geld wapperde.. Waarom zie je dan nooit Bill Gates op een rode loper. Omdat ie niet in een film speelt? Hij zou in zo'n amerikaanse comedy moeten. Dat ie een superkracht krijgt dat ie alles met de muis kan bedienen. Maar dan komt ie erachter, zoals bij elke amerikaanse comedy, dat het eigenlijk helemaal niet zo leuk vind. En dan gaat ie de 2e helft van de film er proberen vanaf te komen. Waarschijnlijk speelt hij dan ook een vader die het te druk heeft voor zijn kinderen, dat is ook altijd. Ik wil voorlopig nog geen kinderen. Kinderen kunnen een bepaald toontje opzetten wat je echt in je onderrug voelt en je super agressief wordt. "Nooouuu.." Ik kan daar echt niet tegen en misschien moet ik daarom maar wachten tot het begint te kriebelen en ik echt niet anders kan. Hoe werkt een rewritable dvd?
Nog 2 uur tot m'n wekker..

De beste wensen

2007-01-07T12:56:44Z

Men zegt vaak het raar te vinden goeie voornemens te hebben. Waarom op 1 januari iets veranderen als je dat altijd al kan doen. Waarom op valentijnsdag iets liefs voor je geliefde doen als je dat elke dag al gewoon kan doen? Men raakt overompeld van commercie tegenover feestdagen. In september zijn er al pepernoten en is sinterklaas op tv. En op 6 december zien we het station al vol hangen met lichtjes en de winkels vol met uitverkoop. En dit gegeven zorgt er voor dat feestdagen hun bedoeling missen. Kerst en gezelligheid, Valentijn en liefde, Sinterklaas en snoep. Elke feestdag komt elk jaar weer langs en bij kerst denk ik: Goh, voor je het weet is het weer zomer. En als het zomer is denk ik: Goh, voor je het weet zitten we te kerstbrunchen. Zo heeft elke feestdag zijn cliché's. Zo gourmetten we het hele jaar niet maar in december 6 keer en zo raken we het hele jaar geen champagne aan behalve met oud en nieuw. Cliché's die we elk jaar weer doen, cliché's die een sleur worden. Uren bezig zijn met het schrijven van kerstkaarten, als ik maar niemand vergeten ben! Maar binnen al het overdreven gedoe rond feestdagen zit iets waarom we het elk jaar weer opnieuw doen.
Omdat het het ideale moment is, om het te doen.

Stifler

Echt zo iemand die..

2007-01-01T18:31:24Z

We doen het allemaal. Op een terassje mensen kijken. Heerlijk. Zo vergelijken we mensen met elkaar en we kunnen het niet tegenhouden een bepaald oordeel te hebben, een bepaalde interpretatie die we maken. Zo zie je in winkels altijd precies de mensen die daar echt zouden horen. In de telefoonzaak zo'n jonge gozer van begin twintig die je hoofd eraf lult over de nieuwe J7089i met 5.78 megapixel camera en zo klein dat je hem honderd keer uit je zak laat vallen waardoor 5.78 wordt gehalveerd naar...5.78 gedeeld door 2. Echt zo'n slijmerd: "Ja ik doe er een extra achtergrondje bij, omdat u het bent" Maar wel echt knap hoe zo'n jongen zoveel kan vertellen over een telefoon. Ik heb het ook gedaan. Campingafdeling bij de V&D, vraag me alles over een slaapzak, ik weet het. En dat is best leuk om te doen, verkopen. Totdat ik bij de Lidl kwam te werken(Ja..haha)

"Jaa, hier heb je dus de afbakbroden. Ze zijn heel lang houdbaar en eigenlijk niet te vreten. U kunt ze nemen per 2 of per 4, lang of kort, dik of dun, scheef of recht, maar niet een enorme puinhoop maken door alles uit de onderste doos halen omdat u denkt dat die langer houdbaar zijn want zo vul ik alleen als de manager even geen rookpauze heeft en op me let. In de oven op tweehonderd graden. Strijk er van tevoren wat boter over met een kwastje zodat ze bruin worden zonder keihard te zijn. Ze zijn 30 cent per stuk en omdat u het bent maak ik er 25 cent van. Voor servetjes voor de kruimeltjes moet ik even achter kijken. Wist u dat we bezorgen?"
Elke winkel heeft z'n mensen. Geitenwollen vrouwen bij de zeeman, domme mensen bij de Xenos, mooie vrouwen achter de bar, tutjes bij de Hema, vieze mannetjes bij de post(lalala) Kijk om je heen en je ziet het.

Mensen zijn niet uniek. Hokjesgeest is logisch. Mensen lijken op elkaar en zo zijn we bezig om van onszelf een karakter te maken. Het is heerlijk om typisch te zijn. Lekker even mannelijk opscheppen of vrouwelijk zeuren. In de kroeg een grappemaker, thuis lief en zorgzaam en op het werk lekker serieus. Echt zo iemand die naar klassiek luistert, echt zo iemand die van puzzelen houdt, echt iemand die hockey speelt. We zijn bezig ons te presenteren aan de mensen die vanaf terassjes naar ons kijken, tegenover ons zitten in een wachtkamer of ons drinken komen brengen in de kroeg. Zo vinden we elkaar in gezamelijke intresse. "Ben je ook naar Lowlands geweest?" of "Echt een leuke film die je in je handen hebt." Zo gaat het niet om hoe mooi iemand is of waar deze vandaan komt. Het gaat erom of degene interessant is. En of degene het beste in me naar boven brengt, het leukste karakter. Mezelf? Of degene me boeit. Zo vervliegen liefde en vriendschappen: niet boeiend meer. Zo worden de meeste huwelijken een sleur. Maar clichés zijn er niet voor niks en daarom is het een geweldig gegeven lekker hetzelfde te zijn. Lekker burgelijk. Lekker veilig. En daarom ben je pas uniek als je interessant bent en niet wanneer je slank bent en mooi. In welke hokjes zou ik de hele dag gezet worden?

3e kerstdag

2006-12-19T10:36:46Z

De duizenden lampjes branden weer. De geur van dennenbomen is weer rondom. De sombere bedoeling van het weer wordt gemaskeerd met de heerlijke cliché kerstsfeer. Op de radio horen we weer Mariah Carey. En ondanks dat ik het een verschrikkelijk liedje vind hoor ik hem graag. Flappie mogen ze juist verbannen. Die kan ik echt niet meer horen. De sfeer begint al bij de eerste bal in de kerstboom. Het heeft wat, het doet iets met de kamer. Degene die dit verzonnen heeft wist wel wat hij deed.

"zeg, ik wil graag kaarsjes in de boom doen voor een beetje sfeer maar ik heb geen zin om er helemaal in te klimmen.."
"Dan pak je toch een den?"
"Ja maar die stinken.."
"Wilde je anders een beuk in de huiskamer zetten?"
"goed punt!"

Seasons greetings

Stifler

Linke gans balans

2006-12-10T12:01:10Z

Je ziet ze steeds meer lopen, je kent ze wel, bondkraag, chagarijnige boze blik op hun gezicht en lopen net zo link als Lambik en Jerommeke in de tekenfilms van Suske en Wiske. Óf ze hebben hun pet strak om hun hoofd of ze hebben hem er letterlijk op staan. Als ik ze zie lopen begin ik te denken hoe stoer ikzelf ben. Hoe hoog sta ik op de -stoerheidsmeter- of zoals ik hem graag wil noemen: "Linke Gans Balans"? Onmiddelijk begin ik me te vergelijken met deze "gangsters" en kom tot een lijst van verschillen nog groter dan die in het boek van Sinterklaas. Muzieksmaak, smaak voor kleding, taalgebruik, vriendenkeuze, opleiding, vrijetijdsbesteding en ga zo maar door.

Zij luisteren graag naar "Yeah bitch, smack ya ass, bitch, fuck me, yeah." Denken ze nou echt dat als je een vrouw "Bitch" of "Slut" noemt, je haar in bed zult krijgen? Alhoewel de vrouwen die je in die clips ziet er niet al te slim uitzien. Zo was er ooit een liedje: "I don't know what you heard about me, but I'm a 'motherfucking' P.I.M.P" Oftewel, ik weet niet wat je over me gehoord heb maar ik ben een 'moederneukende' pooier. Als een pooier heb je talloze meisjes, waarom dan naar bed met je moeder? Ik kan het geen muziek noemen. Maar het is waarschijnlijk stoer om dit zo hard mogelijk in de bus te draaien vanuit een raar boxje om je nek..

We kennen allemaal het meest gebruikte woordje van Gangsters. Dat ene woord waarbij als ik het me goed herrinner je vroeger vol afschuw werd aangekeken. Als er vroeger iemand met dat woord schold gingen er tientallen mondjes open en talloze tranen over het gezicht: "Mijn oma is er aan overleden." Ze gebruiken het zoveel dat ik de rest van de zin niet meer hoor. Als ze pokémon waren geweest hadden ze "Kanker" geheten, kunnen ze de hele dag hun eigen naam zeggen. En dan evolueren ze in "Mafkees." En dan ben je zo stoer en gevaarlijk en dan gebruik je een scheldwoord wat op de lijst van grofste nederlandse scheldwoorden waarschijnlijk bijna onderaan staat, net onder "Rotzak."

Steeds minder heb ik moeite langs de brughangende menigte te lopen. Ik ben erachter dat als je gewoon vrolijk en opgewekt kijkt en je rustig zonder enkel grijntje(lang niet gebruikt dit woord..) van moeite langs ze loopt, ze je zelfs bijna groeten. Mijn kamerraam kijkt uit op dé plek waar ze elkaar ontmoeten en ik vind het geweldig om naar te kijken. Het is zo grappig om te zien hoe die jongens veranderen als er 1 meisje bij is. Gaan ze gelijk in dat kunstwerk hangen en kunstjes doen enzo. Net dieren in het asiel die een kunstje doen zodra er iemand langs hun kooi komt gelopen. Maar hebben ze nou echt niks beters te doen?

Je ziet ze steeds vaker, luidruchtiger en stommer. Allemaal 1 pot nat. Precies hetzelfde. Niet hunzelf dus. Wie van ons is er dan "stoer?"

hm..

Stifler

"Ik weet het niet meer"

2006-11-27T10:45:02Z

Je leert het beste in de praktijk. Bij geestelijke gezondsheidszorg al helemaal. Je kunt erover lezen maar je leert pas echt als je er middenin duikt. En zo hebben ze het gegeven stage bedacht. Op zoek naar plekje dus. Mijn probleem met de geestelijke gezondheidszorg is echter dat me alles boeiend lijkt. En zo'n enorme lijst met stage-adressen is dan overweldigend. De ene gaat mee in het zogeheten "Maatjesproject", de ander bij de kindertelefoon en weer een ander gaat helpen bij schoolmusicals. Veel keus is er maar in het echte werkveld van een "social worker" namen ze niet graag eerste klassers aan. En dat is natuurlijk logisch, ik bedoel, je komt pas net kijken. Met die gedachten in m'n achterhoofd ging ik op zoek naar een plek die me boeiend leek maar niet gelijk te hoog gegrepen. Ik loop nu stage bij een zorghuis voor demente bejaarden. Ik rolde er eigenlijk zo in. Mailtje, telefoontje en even langskomen voor een gesprek. Het was een pokkeneind fietsen maar de gedachten van "waar ben ik aan begonnen?" bleef weg. Ik werd er zo vriendelijk en aardig behandeld en het was al gelijk wel een sfeertje waarin ik me wel tot juni zou willen vertoeven. Ik werd voorgesteld aan Tico, mijn stagebegeleider. Gek genoeg de vader van een oud-collega(small world..) En Tico vertelde me over een plan in het huis die hij wilde "verwezelijken." Het zorghuis had nu 2 huiskamers met elk zo'n 15 mensen. Een televisie, een paar banken. Niet echt een huiskamer dus waarvan je dacht "Goh! daar zou ik willen wonen." Tico vertelde me over een plan voor een derde huiskamer. 1tje met een keuken, een wasmachine, eettafels, zithoekjes, spelletjes enzovoort. Een kamer waar er bij de cliënt niet meer werd gekeken naar de gebreken maar de vaardigheden. De mensen moeten gestimuleerd worden hun eigen huishouden weer te doen. Ze moeten gaan koken en afwassen en wassen en strijken, oftewel: lekker bezig zijn. Een standaard beeld van bejaardenhuizen is toch wel dat de mensen alleen maar op een stoel hun dood zitten af te wachten. Een beeld wat natuurlijk echt vaak wel waar is. Maar nu niet in deze nieuwe huiskamer. Ik vroeg of Tico deze huiskamer wilde laten zien. De huiskamer was nog een rotzooi, nog niet ingericht maar het was groot en licht en fijn. Achter een paar dozen zag ik iets wat wel verdomd leek op toetsen. Ja! een orgel. Ééntje die volgens tico al jaren in een magazijn stond te rotten en die ging hij weggooien. Nee! ik zei dat hij die een mooi plekje in de huiskamer moest geven. Wellicht kunnen de mensen ook dit nog opnieuw leren en dat leek hem wel een leuk idee. Erachteraan zei hij nog even dat als ik mijn stage goed afronde ik hem wel mag meenemen..(yeah) Een nieuwe huiskamer met een mooie visie dus en iets waar ik als "social worker" echt goed m'n ei kwijt zou kunnen.

Zo kwam mijn eerste dag er al aan en ik was best zenuwachtig. Je weet natuurlijk nooit wie je voor je krijgt en welke situaties zich kunnen voordoen. Ik kwam er aan en er was nog niemand in de huiskamer behalve Tico. Snel kwamen er steeds meer mensen en ze werden aan tafel gezet. Ik begon de tafel voor ze te dekken en koffie te zetten en eitjes te bakken maar een mevrouw die er ook stond in de huiskamer fluisterde in m'n oor dat ik dat de mensen juist moest laten doen. Voorzichtig vroeg ik aan Mvr. Kleienberg(1 van de) of ze me wilde helpen met het bakken van eitjes. Ze sprong op en zei tegen haar buurvrouw Mvr. Bos of ze mee ging naar de keuken. Samen stonden ze vrolijk en lachend eitjes te bakken. Een mooi beeld was het. Mvr Bos was verbaast dat ze nog wist hoe ze een eitje moest bakken. Er waren 2 tafels. 1 grote tafel waar de dames aan gingen zitten en een kleine tafel waar de heren zaten. Dit was hun 2e dag in de nieuwe huiskamer en er waren verschillenden meningen over. Verandering is natuurlijk erg moeilijk voor deze mensen en zo waren er wel een paar die het echt verschrikkelijk vonden en de hele ochtend zaten te klagen over dat het niet leuk vonden. Mvr. Bos, die voor de eitjes had gezorgt vertelde dat ze zich al helemaal thuisvoelde. Na haar volgde er meer mensen die positief reageerde op de verandering. Ze gingen afwassen en vertelde ondertussen verhalen over hun huishouden vroeger. Ze waren bezig en zo vergaten ze hun problemen. Gelijk een erg leuke dag vond ik het. Ik werd wel een tijdje alleen gelaten wat ik wel een beetje eng vond. Ik was nog niet helemaal bekend in welke houding ik moest aannemen. Ik was nog ongemakkelijk in het praten met deze mensen. Maar dat ging gelukkig best goed en het ging mij steeds gemakkelijker af. Mr. van Ree vertelde vroeger damkampioen geweest te zijn en ik had nog nooit van m'n leven gedamt. Ik haalde hem over het aan me uit te leggen en dat deed hij prima. Ik snapte het heel snel en hij leerde me trucjes. Echt een lieve man. Er kwamen nog 2 andere stage-lopers van een andere school de huiskamer binnen om spelletjes te doen. Ik was verbaast van een meisje die zo gemakkelijk met die mensen omging. Ze knuffelde met die mensen en praatte heel gemakkelijk. Ik was een beetje jaloers natuurlijk maar ik bedacht me dat dat misschien bij mij ook zo zou zijn binnen een paar weken. Tico bracht me naar huis en voorzichtig vroeg ik aan Tico of de mensen me volgende week nog wel zullen herkennen. Dat wist hij niet zeker. Waarschijnlijk wel.

Al 4 weken heb ik er nu opzitten en het wordt steeds makkelijker voor me met de mensen om te gaan. Het is een fijne plek en het zijn hele fijne mensen. Zo begin ik net als dat meisje van de eerste dag steeds meer met die mensen te praten en te knuffelen. Dit ook omdat de mensen steeds beter gewent raken aan me. Ze zijn steeds weer blij me te zien als ik s'ochtends weer binnenkom en delen verhalen en frustraties met me. Ze worden gestimuleerd en gemotiveerd en dat vind ik een geweldig gegeven. De mensen zijn bezig en ze vertellen me hoe heerlijk ze dat vinden. Als we even na het eten zitten uit te buiken in de zithoek vertellen er sommige zelfs dat ze zich vervelen. Mvr Lasoe wil al net na het ontbijt beginnen met het schillen van de aardappels. Elke week ga ik boodschappen doen met mvr Kleienberg en elke week speel ik een potje dam met m'n maatje Mr. van Ree. Ik vind het heerlijk er te zijn omdat je van de mensen gaat houden. Het zijn zulke lieve mensen en daarom is de drang om ze te helpen heel erg groot. Het is een moeilijk probleem waar ze mee zitten. Sommige mensen merk je het nauwelijks aan maar sommige mensen kunnen nauwelijks praten. Maar elk van hen zijn schatten van mensen en je ziet ze echt vooruitgaan.

Afgelopen keer was de huiskamer leeg omdat ze allemaal naar het theater waren. Ik zat rustig aan tafel aan mijn huiswerk toen ze binnenkwamen met Mvr. Schimmel. Ze was overstuur. Ze was aan het huilen. Met open armen ontving ik haar terug in de huiskamer en schonk een kopje koffie voor haar in. Ze zat op de bank en ik ging naast haar zitten. Ze keek me bang aan. Een traan over haar wang. "Ik weet het niet meer," zei ze, "wat moet ik nou?" Ze wist niet wat ze hier nog deed. Ze wist niet meer wat ze nou moest doen. En dat verdriet zag ik in haar ogen. Mevrouw was alle hoop kwijt. Mijn hart schoot in m'n keel. Ik vond het zo zielig en kon mijn eigen tranen ook maar net bedwingen. Zo'n lieve vrouw met het gevoel verder dan het einde van haar leven te zijn. We knuffelde en ze huilde op m'n schouder. Ik vond het erg moeilijk maar ook heel interessant. Het was mooi te zien welke zinnen er welke effecten op haar haddem. Er hielp niet veel. Ik begon eerst te proberen haar gedachten naar andere dingen te brengen. Andere bejaarden vonden het namelijk heerlijk om over hun kinderen te praten of over hun werk. Maar Mvr. Schimmel wist niet of ze had gewerkt vroeger. Ze wist niet of ze kinderen had. Vervolgens ging ik haar gerust stellen en dat hielp. Toen ik zei dat ik precies begreep wat ze bedoelde slaakte ze een zucht van opluchting. Ze keek me met grote ogen aan: "echt waar? daar ben ik heel erg blij om." Ik vertelde haar dat ze absoluut niet alleen was en dat we voor haar zorgen. Ze werd rustig en door het klassieke muziek wat ik had opgezet viel ze in slaap.

Dit was een greep uit m'n stage. Ik zou nog uren door willen gaan. Week, 2, 3 en 4 vertellen. Maar dan wordt het wel heel lang.

Ja

Stifler

"Haps-kamp"

2006-11-19T17:05:07Z

We waren er maanden van tevoren mee bezig. Er werd niet zoveel over gepraat en we wisten dus ook niet wat we moesten verwachten. Als we maar potjes hadden gemaakt van klei en kleding hadden genaaid van jutenzakken. Als we maar voorbereid waren voor..: "Haps-Kamp"

Iedereen heeft vast wel fijne herrineringen van het groep acht kamp. De ene school ging elk jaar naar een jeugdherberg en de andere ging kamperen bij een pretpark. Onze school was trots iets aparts bedacht te hebben. Iets wat leuk is en educatief en een ervaring om nooit te vergeten. Wisten wij veel, we waren pas 12. Toen er aan ons verteld werd dat het een "prehistorisch kamp" zou worden vonden we het alleen maar spannend en stoer.

Precies, een prehistorisch kamp. Een grote houten huis met riet als dak zonder deuren, zonder ramen, midden in een enorm bos. Het was een klein kampje zoals we hebben gezien in de muurschilderingen van de oerbewoners in onze geschiedenisboeken. Zo zag het eruit en het was zeker niet spannend óf stoer.

We sliepen in een enorme houten bank in een U-vorm op koeienhuiden. En een U-vorm betekende dat als je in de hoek moest slapen, je een paar voeten in je gezicht had. Wat dus mijn geval was..

We waren hongerig omdat het eten ongelooflijk vies was. We maakten onze eigen broden op de oude traditionele manier: graan malen in een molen. Wat moet dat er uit gezien hebben als slavernij. Kleine kinderen rondjes aan het lopen om een molen, we zaten nog net niet vast met kettingen. Groente moestten we verbouwen en dat ging in de soep wat gemaakt werd met water uit de bron/sloot.
De bron waar we ons overigens ook moesten douchen en waaruit we water moesten drinken. Je had geen spiegels dus we gebruikten de bron ook om ons haar te doen waarna iedereen er natuurlijk ingeduwd werd. Wat dus mijn geval was..

Je mocht niet weten hoe laat het was. De leraren vertelde ons dat we maar moesten kijken naar de zon en een boomtak. Hetgeen ik moeilijk kon begrijpen. Maar dat deed er niet toe want in de 5 sterren slaapkamer van de leraren stond een klein wekkertje. Dus we slopen daar altijd heen om naar de tijd te kijken en ons afgepakte snoep terug te pakken. We vonden toen ook het bonnetje van de slager van toen de leraren gingen "jagen." Je moest echt niet betrapt worden. Wat dus mijn geval was..

De hele dag waren we druk bezig met houthakken, graan malen en werken in de groentetuin. Als je een beetje pauze had mocht je kettinkjes rijgen van schelpjes. En als je geluk had kreeg je de taak om het vuur aan te houden want dan kon je lekker de hele dag op je reet naar een vuurtje zitten staren. Wat dus mijn geval was..

Als je moest schijten moest je toestemming vragen en dan werd je meegenomen het bos in waar een klein huisje stond. Maar in dat huisje zat geen toilet maar gewoon een gegraven gat in de grond. Als je klaar was met schijten moest je er een beetje zand overheen gooien en dan mocht je weer terug. Het gat moest je graven als je stout was geweest. Wat dus mijn geval was.

Veel mensen hebben vast goeie herrineringen van het groep-acht-kamp..

Ik niet..

En wat jeukte die juten kleding..

Stifler