Taxman

Ik doe mijn ogen dicht
Laat mijn gedachten aan je gaan
Zo zie ik je bijna weer
In al je schoonheid voor me staan
Het parelen van je tanden
Het golven van je haar
Bijna ben je bij me en ik denk
Was dat maar waar

Ik kan je fantaseren
Ik kan je dromen wat ik wil
Maar ik krijg mijn verlangen
Naar jou daarmee toch niet stil
Was het maar niet over
Was het maar niet voorbij
Dat het allemaal nog gebeuren gaat
Tussen jou en mij

Was dat maar waar
Was dat maar waar
Was dat maar waar

Tussen droom en werkelijkheid
Is het ongelijk verdeeld
Nauwelijks te geloven
Wat een mens zich niet verbeeldt
We hebben het geprobeerd
We hebben er alles aan gedaan
We wilden het wel anders
Maar zo is het niet gegaan

Was dat maar waar
Was jij hier maar
Was dat maar waar

Huub van der Lubbe

Er zijn echt een boel dingen die we leren maar niet kunnen afleren. En nee, ik heb het dan niet over de cliche's. Die kunnen we best afleren. We kunnen best stoppen met iedereen te feliciteren op verjaardagen ook al is er maar 1 iemand jarig. Of met het zo snel mogelijk een arm om iemands schouder heen slaan zodat je niet alleen op de foto komt. Die bedoel ik niet. Ik bedoel ook niet gewoontes. Als je aan een roker vraagt of ie de andere kant op wil blazen, dat ie altijd nog 1 keer in je gezicht blaast. Of je haar naar achteren gooien als je weer boven water komt gezwommen. Dat bedoel ik allemaal niet. Ik bedoel dingen die je niet tegen kan houden. En nee, dan bedoel ik niet dwangmatige dingen als dat je altijd nog even moet plassen na het tandenpoetsen ookal hoef je niet. Of dat je op straat tussen de lijntjes moet lopen in het ritme van de muziek in je oren. Wat ik bedoel is de dingen waarvan je hebt geleerd, en het de volgende keer anders wilt doen, en het gewoon nog een keer doet. Zoals je kutvoelen om een meisje..

Stifler

"Pardon meneer, vind u het erg om u sigaret even uit te doen of in ieder geval even de andere kant op te blazen, ik zit namelijk te eten en ik vind dat onsmakelijk en u mag hier trouwens niet eens roken.." Een korte preek maar ik voelde me standvastig en volledig in m'n recht. De man keek om zich heen om te zien waar het vandaan kwam en richtte zijn ogen en rook naar het kleine blonde mannetje met z'n tosti. Ik zag hem denken, hoe ie moest reageren. Ik voelde me sterk. Rustig maakte de man overwegingen in z'n hoofd, "hij heeft gelijk, maar is wel brutaal, ik mag toch zelf weten dat ik rook, wat een zeikerd" enzovoort. Zo'n halve minuut was het stil totdat de man de beslissing nam terug te preken: "Moet jij eens goed luisteren, 'jochie', als je last hebt van m'n gerook dan moet je maar ergens anders heengaan, ik mag toch lekker zelf weten als ik rook, je eet maar ergens anders.." Hij neemt een diepe hijs van z'n nu nog maar halve sigaret en blaast het in m'n gezicht. En toen besloot ik niet meer te luisteren en inderdaad weg te lopen. Ik voelde me niet meer sterk of in m'n recht. M'n tosti was ondertussen koud geworden. De volgende keer weet ik wel beter. Ik hou m'n mond wel. Ik zeik wel niet zo.

Net zag ik een hond lopen, met z'n baas, en de hond droeg de riem in z'n kwijlerige bek en liep een meter achter zijn baas. Beide zagen ze er moe en bedrukt uit. Alsof ze net ruzie hadden gehad ofzo. Alsof het een oud getrouwd stel was waar elke vorm van gezelligheid en genegenheid eruit was maar die nog wel elke avond een wandelingetje gaan maken. Het stel wat s'morgens om de spiegel in de badkamer vecht en s'avonds voor de afstandsbediening. Ze slapen met de rug naar elkaar onder een perfect opgemaakt bed naast de stoffige nachtkastjes waarin hij zijn vieze boekjes heeft verstopt, naast de klerenkast waarin zij de wehkamp bezorger heeft verstopt. Het is niet spannend meer, het is normaal geworden. Elke dag hetzelfde broodje kaas is geen routine meer maar sleur. Steeds maar dat gestreef maar naar traditie en regelmaat, en vooral openheid en eerlijkheid. Dan is het straks niet interessant meer.
Ik wil wel met je gaan wandelen maar dan moet je zelf je riem dragen..

Stifler

Zoetsappig wordt je ervan. Melancholisch, dromerig. Verliefd zijn is een begrip wat je helemaal ondersteboven neerzet. En ik sta nu zeker op m'n hoofd. Positief gek wordt ik ervan. Ik kan me niet concentreren, ik heb teveel energie. En ondanks het verschrikkelijke weer en de ongelooflijke schooldrukte en grote heimwee ga ik nog met een glimlach elke avond slapen. Ze is geweldig, super. Heel erg verliefd ben ik, ik wordt er zoetsappig van..

Zo ook dit stukje..

Stifler

Kan ik gewoon niet tegen. En het is ook gewoon niet normaal. En ik kan je vertellen dat ik er niet aan mee doe. Zo stom vind ik het en ik kan ook slecht begrijpen waarom mensen dat doen. Ik kan er erg chagarijnig en boos van worden. Ik vind het gewoon niet kunnen, niet verantwoord. Hoe kom je er op om dat te doen? Slaat echt nergens op, hoor. Ik kan dan toch ook lichtelijk toegeven er geirriteerd van te worden. Ergens begrijp ik een beetje. Je bent gestresst en druk en dan gaat het vanzelf. Maar is dat dan echt het antwoord? Nee daar kan ik echt niet tegen en ik spreek het dan ook aan met een theoretisch onderbouwde "sjonge, jonge." Ik word er gek van, vertel ik je. Er moet maar eens een einde eraan komen.

Kunnen jullie niet eens ophouden met dat geklaag?

Stifler

Je wist toch van m'n dubbele persoonlijkheid?(PERSOONLIJKHEID)
Ik dacht dat ik dat had verteld..(VERTELD)
Dat moet een enorme afknapper zijn (ZIJN)
Dat is niet makkelijk kan ik je vertellen (VERTELLEN)
En frustrerend bovendien (BOVENDIEN)
Die echo in m'n hoofd (HOOFD)
Dan wil hij aan de beurt zijn (ZIJN)
Doet ie om me te irriteren (IRRITEREN *grinnik*)

"Nooit meer naar huis" klinkt er door de gouden kooi. Vreemdgaan is nu opeens een verleiding in Temptation island. De wereld draait maar door en wanneer de kat van huis is dansen de sterren op het ijs..
Realiteit viert hoogtij, is fictie nog interessant?

"Volgende!" klinkt er door het chocolade loket van het marsepijne NS station. Assepoester keek nog eens op haar nummertje en zag dat zij aan de beurt was. Hinkend op haar ene schoen terwijl ze haar best doet niet over haar jurk te struikelen strompeld ze naar de balie. "Kan ik u helpen?" vraagt de mevrouw met het Rode kapje die verbaasd kijkt naar het doorgefeeste meisje met een jurk van vodden en lappen die zegt: "Sorry dat ik u zo na 12en lastig kom vallen, maar ik heb een kaartje voor de trein nodig.."

Spotlight

Seeminglessly blending on colourful
You may be a night of invisible
See clearly not understandable
Can't seem to grasp but let go

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Do you notice the spotlight?

Prettily gazing along hopeful
You may be the day of being able
See believable or of a fable
Can't seem to grasp or sit still

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Can I walk the spotlight?

Don't wanna put out that fire
Think about the ensemble
I'll put oil on desire
Oh beaming colourful spotlight
You're in trouble

You must be smoke cause I see fire
The crazed mazed dazing desire
Such a might, beautiful a sight
Do you notice the spotlight?

Daar was je weer vannacht. Ontwaakt uit je winterslaap. Een aantal seizoenen heb je even uitgerust en nagedacht over nieuwe strategieën om mijn nacht te terroriseren. Je bent subtieler geworden en slimmer. Ik lijk machteloos en zo zal je me de zomer weer slapeloze nachten en bultvolle dagen bezorgen. Het begint altijd bij dat ik je eerst langs mijn tv zie vliegen terwijl ik al bijna slaap en altijd nog even een paar keer langs de kanalen zap. Te moe om op de staan en je tegen m'n tv dood te drukken blijf ik onverstandig liggen en sluit langzaam m'n ogen. Dit is het moment waar jij besluit om steeds dichter bij te gaan vliegen. Bloed wat stolt is natuurlijk lekkerder en de beste manier om het bloed onder iemands nagels vandaan te halen is door te irriteren op de subtiele manier waarin in jullie vast examen hebben gedaan. Je vliegt langs mijn oren, eerst heel zachtjes en dan opeens keihard. Ik schrik meteen wakker en grijp naar het knopje van het lampje naast m'n bed. Je zal niet van me winnen en nu je vast nog dicht langs m'n oor vloog kon je niet ver genoeg zijn om je te laten eindigen tussen een boek en de muur. Maar mijn ogen moeten zich nog aanpassen aan het licht en uit onmacht sluit ik mijn ogen weer. Op dit moment vind je snel een vluchtroute naar een onvindbare plek. Zodra mijn ogen waren gewend loop ik met mijn favoriete boek in mijn hand rondjes door de kamer op zoek naar een stipje op de muur. Ik kon je niet vinden. Je moest nog ergens in mijn kleine kamertje zijn want de deur en het raam zat dicht. Ik kan het raam open doen in de hoop dat je wegvliegt, of ik doe de deur open en op de overloop een lamp aan. Maar jullie zijn slimmer geworden met de jaren en zullen niet vallen voor deze truc. Toen had ik een idee. Ik ga op bed liggen in alleen mijn boxershort in de hoop dat je op het homp vlees dat er op de dekens ligt afkomt en ik je kan betrappen. Ondertussen ben ik al klaarwakker en zit ik vol boze adrenaline en wacht ongeduldig bovenop mijn dekens waar ik het toch een beetje koud begin te krijgen. Ik kruip snel weer onder de dekens en staak hierbij het nachtelijke veldslag en doe m'n lampje weer uit. Na een tijdje word ik weer rustig en kan ik de slaap weer vatten maar vlak voordat ik daadwerkelijk in slaap val hoor ik je weer hard langs m'n oor zoemen..

Zo duurt de nacht nog lang en zo ook je leven, maar ik zal een keer winnen.

Stifler

Ondersteboven, binnenstebuiten, achterstevoren, van een andere kant bekeken, anders begrepen, op z'n kop, andersom, omgekeerd, verkeerd, scheef, recht, van voor, van achter, van links, naar rechts, uitgerekt, verkleind, perfect, vertekend beeld gekregen, te vroeg, afstotelijk, getimed, geimproviseerd, het ergste, het valt wel mee, bespeeld, kapot, nog steeds niet af, op je intuïtie afgegaan..

En nou nog niet tevreden?!

Stifler

"Doet u niet mee met het spelletje meneer?" vraag ik de voorovergebogen meneer op de stoel aan de tafel waar ik besloot met de groep een spelletje te gaan doen. De meneer weigert voor de zoveelste keer en besluit zijn dagelijkse bezigheid van zitten en vooruit kijken als een soort van protest voort te zetten. De bezigheid die ik nu juist wilde tegenaan met deze groep. De groep van mijn stage. De man bekijkt alles vanuit zijn ooghoeken neerbuigend toe. Zo onaardig tegen z'n medebewoners. Hij wil er niks mee te maken hebben. Hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. Ook ik bekijk wat vanuit mijn ooghoeken. Hoe ik zie dat de man ongelukkig is. Ik zie hem in een groep van steeds verder oplevende mensen zitten en het lijkt hem niet goed te doen. Het is wat rustig in de huiskamer en de plek tegenover hem is vrij. "Hoe gaat het met u?" vraag ik hem terwijl ik mijn stoel naar hem toe schuif en het plantje tussen ons weg haal. De man kijkt verbaasd op en besluit te antwoorden met "gewoon goed, normaal." Ik buig voorover, een wenkbrauw omhoog en zeg "ik geloof u niet" Hij laat betrapt z'n hoofd voorover vallen en zegt "ja, ik heb dingen die ik moet oplossen, daar denk ik over na." De eerste knop was om en ik zei "en vanaf nu doet u dat niet alleen." Het gesprek was geopend met een glimlach. Hij deelde alles met me en het gesprek raakte elk vlak wat hij kwijt wilde. De meneer zag ik opleven zoals ik dat de andere bewoners van de nieuwe huiskamer had zien doen. Hij lachde en huilde en voelde zich begrepen. Hij vertelde me over vroeger, zijn leven als econoom in hard en nieren. Gepassioneerd praatte hij over het runnen van de wasserette waar de koningin nog wel eens haar kleding liet wassen. Over hoe hij het mist met een bedrijf aan de gang te zijn, met cijfers en mensen en vooral tijd. Hij vertelde over zijn leven nu met teveel tijd en geen werk. "Ik wil aan het werk" zei ie steeds en dat kon ik zo goed aan hem zien. En nee, dan wil je niet meedoen aan kinderachtige spelletjes. "Ik ben niet dom" zegt ie dan. Ik merkte dat hij goed doorhad dat hij dementeert en aan het veranderden is. Hij verwoorde het heel mooi als dat er geen verschil meer was tussen s'ochtends en s'avonds, allebei helemaal leeg. Het gesprek was heel openhartig en aan het einde van het lange gesprek gaf hij me een hele officiele hand die ik zo bij hem vond passen. Ongeveer zo'n anderhalf uur later kwam hij naar de keuken toe gelopen. Eindelijk uit zichzelf uit z'n stoel gekomen. Hij kwam ons hartelijk bedanken voor het lekkere eten die hij had gekregen. Heel officieel en dus karakteristiek en met een grote glimlach. 2 weken daarna toen ik weer op mijn stage kwam merkte ik dat dit enorm gegroeid was. Uit zichzelf helpt hij mee met de kleine dingetjes en dat doet hem stralen. Bezig met wat er om hem heen gebeurt en steeds meer in gesprek met z'n medebewoners met zijn vriendelijke glimlach. Hij is zo blij dat hij een andere meneer eten mag voeren omdat die het zelf niet kan.

Kleine gebaren maar wat een enorme doorbraak

Stifler

Is het niet raar dat een dagje zon gelijk zoveel duidelijk maakt? Alsof de zon letterlijk alles belicht. Of misschien heeft het eigenlijk gewoon te maken dat je van de zon niet lui wordt. En dan komen gelijk de gemiste kriebels in je buik en aan alle vrolijke(re) gezichten op straat zie je dat je niet de enige bent. Nee, we delen met z'n allen iets, een shirt, vest of jas minder. Kan ik nu dan eindelijk stof laten komen op m'n sjaal en handschoenen? Ik ben belicht, verlicht en een winterdepressie lichter. Jammer dat de verse aardbeien nog niet in de winkel liggen.

Wat een heerlijke vrijheid heb je. 'Lekker' vrijgezel. Geen gezeur, niet vastzitten en vooral 'lekker' achter de vrouwen aan kunnen. 'Vrijgezellig' noemen sommige mensen het. Je hoeft je 'lekker' niet in te houden bij het uitgaan en je hebt 'lekker' tijd over. 'Lekker' geen moeilijke ontmoetingen met schoonouders. Je hoeft 'lekker' geen kadootjes te kopen. Je hoeft 'lekker' geen quality time te spenderen samen leuke romantische dingetjes te doen. 'Lekker' weg van de drama die relaties met zich meebrengt. Maar misschien vind ik die drama juist wel leuk.. Misschien vind ik romantiek wel leuker dan achter de vrouwen aan.. 'Lekker' vrijgezel vind ik eigenlijk helemaal niet zo 'lekker'...

Een stoel en schuif aan

Andersom wordt gekeken
Heen en weer rekent erop
De uitkomst blijkt onverwacht
Maar toekomst is altijd nieuws
Zo wilde je het alleen niet
Gisteren zonder zonnebril
Nu zo negatief genieten

Duidelijk lijkt het bekeken
Rode draad is nog verschillig
Maar tegen kolossaal groen en blauw
Blijf je onwillig in rauw
Verschuil maar achter grijs
Omgekeerd wordt er niet gekeken
Eenzaam maar niet alleen

Een stoel en schuif aan

Stifler

Het ultieme zondaggevoel is niet uitslapen. Ook niet de hele dag in je pyjama lopen. Het ultieme zondaggevoel komt niet voort uit het veranderen van ontbijt in brunch met lekkere eitjes en salades. Ook het zonnetje wat door de gordijnen glipt waarvan je rustig wakker wordt in plaats van de schreeuwende wekker terwijl het nog donker is, geeft niet het ultieme zondag gevoel. Als je denkt dat het ultieme zondaggevoel komt door een wandeling door het park met de hond, dan heb je compleet ongelijk. Ook die lekkere lange douche s'middags, of uren in bad met een boekje, is niet wat ik bedoel met het ultieme zondaggevoel. Of van gaan klussen aan het huis, hier en daar nog iets ophangen wat je al maanden geleden had gekocht of eindelijk eens de grote schoonmaak door je kamer, zou je denken dat dat het ultieme zondaggevoel zou geven. Maar dat is niet waar. Zelfs de kater die je hebt opgelopen van een avondje stappen komt ook niet bij het ultieme zondaggevoel. Nee al die dingen geven niet het ultieme zondaggevoel..
..als je bedenkt dat het morgen weer maandag is.

Er zijn echt een boel dingen die we leren maar niet kunnen afleren. En nee, ik heb het dan niet over de cliche's. Die kunnen we best afleren. We kunnen best stoppen met iedereen te feliciteren op verjaardagen ook al is er maar 1 iemand jarig. Of met het zo snel mogelijk een arm om iemands schouder heen slaan zodat je niet alleen op de foto komt. Die bedoel ik niet. Ik bedoel ook niet gewoontes. Als je aan een roker vraagt of ie de andere kant op wil blazen, dat ie altijd nog 1 keer in je gezicht blaast. Of je haar naar achteren gooien als je weer boven water komt gezwommen. Dat bedoel ik allemaal niet. Ik bedoel dingen die je niet tegen kan houden. En nee, dan bedoel ik niet dwangmatige dingen als dat je altijd nog even moet plassen na het tandenpoetsen ookal hoef je niet. Of dat je op straat tussen de lijntjes moet lopen in het ritme van de muziek in je oren. Wat ik bedoel is de dingen waarvan je hebt geleerd, en het de volgende keer anders wilt doen, en het gewoon nog een keer doet. Zoals je kutvoelen om een meisje..

Stifler

Heb jij dat ook dat als je op een stilstaande roltrap loopt, je nog steeds denkt dat ie draait? Spierpijn van het denken. Om je heen gebeuren duizenden dingen en ik kies steeds hetgeen wat de rest besluit niet te zien. En hoe kijk ik er dan na? Met een roze bril zie ik een man gelukkig zijn hond uitlaten. Met de zonnebril het chagarijnige gezicht van de Bart Smit medewerkster. Hoor je in een speelgoedzaak niet een vrolijk mens te zijn? Of is dat juist de reden dat ze zo chagarijnig kijkt? Misschien heeft ze honger, is ze moe.. Ze verkopen de raarste dingen. Kleine pennen met een veer aan het eind die kan trillen of een kussen dat kan lachen. Welke fabriek zou dit maken en hoe zou die machine eruit zien? Dat lijkt me saai werk, in een fabriek achter de lopende band dezelfde beweging uitvoeren. Het Charlie Chaplin idee zeg maar. Dat je aan het einde van de dag alleen die beweging nog kan doen, of juis niet? Net als politie mensen snachts wakker schrikken en "koffie" roepen. Ik ben snachts vaak wakker, ik lig te piekeren maar geen idee waarover. Waar zal dat woord bedacht zijn? Piek-eren, dan moet ik denken aan zo'n springstok. Mam, ik ga even piekeren buiten met m'n nieuwe piek. Nee ik lig te malen. Vele malen. Eigenlijk elke avond wel. Wakker worden uit een droom die best leuk was maar veel te vreemd. Heb je dat wel eens dat je opeens tijdens je droom denkt: dit is echt een vreemde droom? Of dat je wakker wordt en geen idee hebt of het een droom was of dat het echt is gebeurd. Of andersom natuurlijk. En dan is het weer licht. Zouden straatlantaarns sensoren hebben waardoor ze aangaan zodra het donker wordt? Of zit er een timer in, om 6 uur ofzo. Of zet iemand ze aan vanuit een 1 of ander kamertje met een grote groene knop. "Zet jij de lantaarns van het hele land eens even aan, nee! niet die rode!" Of zou dat geregeld zijn per gemeente, of provincie? Wat een geweldige baan heb je dan. Net als dat er iemand moet zijn die de hele dag een camera in de gouden kooi moet bedienen met je kopje koffie voor je. Lekker de hele dag die ruzies kijken. Of je hebt ondertussen gewoon zelf tv aanstaan. Voor de duizendste keer pokémon zitten kijken. En niet weten of je een nieuwe aflevering kijkt omdat ze allemaal op elkaar lijken. Wist je dat er in de hele serie maar 1 aflevering is waar team rocket niet voorkomt en er weer vandoor vliegt? Jawel, de eerste. Dat is toch erg, dat als je niks nieuws kan verzinnen je gewoon steeds hetzelfde doet? Misschien is dat net zo als bij hardcore en trance muziek, allemaal precies hetzelfde. Volgens mij is er in muziek nu gewoon alles uitgevonden en daarom pakken ze oude liedjes en zetten ze er een beat achter. Lekker makkelijk geld verdienen toch? En wat fantaseer ik steeds als ik met een staatslot op teletekst wacht op de pagina met mijn eindcijfer. Geld maakt niet gelukkig maar volgens mij is Oprah aardig gelukkig. Bill Gates weet ik niet want die zie ik nooit. Ik dacht dat miljardairs graag met hun geld wapperde.. Waarom zie je dan nooit Bill Gates op een rode loper. Omdat ie niet in een film speelt? Hij zou in zo'n amerikaanse comedy moeten. Dat ie een superkracht krijgt dat ie alles met de muis kan bedienen. Maar dan komt ie erachter, zoals bij elke amerikaanse comedy, dat het eigenlijk helemaal niet zo leuk vind. En dan gaat ie de 2e helft van de film er proberen vanaf te komen. Waarschijnlijk speelt hij dan ook een vader die het te druk heeft voor zijn kinderen, dat is ook altijd. Ik wil voorlopig nog geen kinderen. Kinderen kunnen een bepaald toontje opzetten wat je echt in je onderrug voelt en je super agressief wordt. "Nooouuu.." Ik kan daar echt niet tegen en misschien moet ik daarom maar wachten tot het begint te kriebelen en ik echt niet anders kan. Hoe werkt een rewritable dvd?
Nog 2 uur tot m'n wekker..

Men zegt vaak het raar te vinden goeie voornemens te hebben. Waarom op 1 januari iets veranderen als je dat altijd al kan doen. Waarom op valentijnsdag iets liefs voor je geliefde doen als je dat elke dag al gewoon kan doen? Men raakt overompeld van commercie tegenover feestdagen. In september zijn er al pepernoten en is sinterklaas op tv. En op 6 december zien we het station al vol hangen met lichtjes en de winkels vol met uitverkoop. En dit gegeven zorgt er voor dat feestdagen hun bedoeling missen. Kerst en gezelligheid, Valentijn en liefde, Sinterklaas en snoep. Elke feestdag komt elk jaar weer langs en bij kerst denk ik: Goh, voor je het weet is het weer zomer. En als het zomer is denk ik: Goh, voor je het weet zitten we te kerstbrunchen. Zo heeft elke feestdag zijn cliché's. Zo gourmetten we het hele jaar niet maar in december 6 keer en zo raken we het hele jaar geen champagne aan behalve met oud en nieuw. Cliché's die we elk jaar weer doen, cliché's die een sleur worden. Uren bezig zijn met het schrijven van kerstkaarten, als ik maar niemand vergeten ben! Maar binnen al het overdreven gedoe rond feestdagen zit iets waarom we het elk jaar weer opnieuw doen.
Omdat het het ideale moment is, om het te doen.

Stifler